Po co w ogóle medytujesz, czy jak nasz bohater tylko służbowo? Przyznaję, że czasem, kiedy słucham ludzi mówiących o swoich pięciominutowych praktykach i systematyczności w nich, dziwię się. To cudowne. Ale czemu dajesz sobie tylko te pięć minut dziennie?

Czy medytacja jest dla Ciebie czymś, do czego się zmuszasz? To coś tu jest nie tak. Robisz to dla siebie. Rozumiem, że za pierwszym razem, kiedy zamkniesz oczy, może to być nawet ciężkie doświadczenie. Sam na sam ze sobą, ze swoimi myślami, od których nieraz właśnie próbujemy uciec. A to jedna z najlepszych rzeczy, jakie możesz dla siebie zrobić: dać sobie czas, przestrzeń i uwagę, na jaką zasługujesz.

Medytacja może być najczystszą formą odkrywania siebie, spotkania z głębią, której jeszcze nie poznałeś. I dasz sobie na to jedynie pięć minut?

Muszę Ci się przyznać, że u mnie medytacja pojawia się w wielu sytuacjach. Na krześle, w drodze do pracy, w toalecie, w pociągu. Czemu medytować tylko wtedy, kiedy wyznaczymy sobie czas na sesję?

Czy takie krótkie sesje w ogóle mają sens? I tak, i nie. Tak, bo przyzwyczajają umysł do samoobserwacji i rozluźniają napięcia. Nie, bo pięć minut to dla większości z nas po prostu za krótko, żeby naprawdę robić postępy i nauczyć się wchodzić w głębsze stany.

Dlatego jeśli masz w sobie tego służbistę, w pierwszych miesiącach medytuj więcej. A te krótsze sesje zostaw na dni, kiedy nie masz czasu albo ciężko Ci się skupić. Bo takie dni też nadejdą.

A kiedy następnym razem będziesz się zmuszać, odpuść. Zamknij oczy tam, gdzie właśnie jesteś. Wsłuchaj się w tę niechęć, w zamieszanie w głowie, pozwól im być, ale je obserwuj. Przecież pojawiły się specjalnie dla Ciebie. Daj im dojść do głosu i daj im odejść.